Τα παιδιά που έφεραν τη Λάρισα στην κορυφή του παγκόσμιου ταεκβοντό μιλούν για το «χρυσό» 2025 με το βλέμμα στο μέλλον
Χριστιάνα Ιακωβάκη και Γιώργος Ζμπήτας. Δύο 16χρονα παιδιά, δύο αθλητές ταεκβοντό του Αθλητικού Συλλόγου Taekwondo Λάρισας οι οποίοι μέσα στο 2025 γνώρισαν διεθνή καταξίωση με τις επιδόσεις τους σε ευρωπαϊκά και παγκόσμια πρωταθλήματα, καταφέρνοντας αυτό που ονειρεύονται πολλοί αθλητές ανά τον κόσμο.
Γράφει ο Μάνος Καλαμπαλίκης από την «Πολιτεία Θεσσαλών» Κυριακή 4 Ιανουαρίου 2026
Να φορέσουν μετάλλιο στο στήθος, εκπροσωπώντας την εθνική τους ομάδα και βλέποντας την ελληνική σημαία να υψώνεται στο χώρο του βάθρου και να κυματίζει περήφανα. Στις 14 Οκτωβρίου, η Χριστιάνα Ιακωβάκη πανηγύριζε τη διπλή επιτυχία που σημείωσε στο 23ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ταεκβοντό ITF το οποίο διεξήχθη στο Γιέζολο της Ιταλίας, αφού κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο ατομικό sparring (junior νεανίδων -60 κιλών I-II Degree) αλλά και το χρυσό μετάλλιο με την Εθνική Ομάδα στο ομαδικό sparring. Στις 21 Νοεμβρίου, ήταν η σειρά του Γιώργου Ζμπήτα να ανέβει στο βάθρο κατακτώντας το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα εφήβων – νεανίδων που πραγματοποιήθηκε στο Εγκλ της Ελβετίας. Αμφότεροι, πέρα των εντυπωσιακών επιτευγμάτων τους στο χώρο του αθλητισμού από τόσο νεαρή ηλικία, κατάφεραν εξωαγωνιστικά κάτι εξίσου σπουδαίο: να τους δοθεί η δυνατότητα εισαγωγής σε οποιαδήποτε σχολή της αρεσκείας τους δίχως την υποχρέωση εξετάσεων, σύμφωνα με τη νομοθεσία για αθλητές παγκόσμιων διακρίσεων.
Με την ολοκλήρωση του 2025, του έτους που σημειώθηκαν οι σπουδαίες διακρίσεις τους σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο, οι δύο νεαροί αθλητές μιλούν στην «ΠΘ» για την πορεία τους, την καθημερινότητα τους, το τι κερδίζουν από ένα άθλημα όπως το ταεκβοντό, αν στερούνται κάποια πράγματα και τη σημασία της επιτυχίας τους και για τους δύο. Τη συζήτηση ολοκληρώνει ο Απόστολος Ιακωβάκης, προπονητής Ταεκβοντό στον Α.Σ Λάρισας έχοντας υπό την καθοδήγησή του και την κόρη του Χριστιάνα, ο οποίος τοποθετείται για το αν αποτελεί κίνητρο ή επιπλέον ευθύνη το να προπονεί την κόρη του, το ποια στοιχεία κατά τη γνώμη του είναι κρίσιμα να ενστερνιστούν τα παιδιά που βρίσκονται σε πιο νεαρή ηλικία ώστε να βρεθούν σε θέση να διατηρηθούν στο κορυφαίο επίπεδο και ως επαγγελματίες αθλητές και το μήνυμά του προς τα παιδιά που σκέφτονται να ασχοληθούν με ένα άθλημα όπως το ταεκβοντό.
Πως ξεκίνησε η πορεία σας στο χώρο του αθλητισμού και το ταεκβοντό;
Χ.Ι.: Εγώ ξεκίνησα από τα 4 λόγω του πατέρα μου που είναι και ο προπονητής μου. Από εκείνη την ηλικία έκανα συστηματικά προπόνηση και στα 8 μου κατέβηκα στους πρώτους διεθνείς αγώνες. Από τότε συνεχίζω να συμμετέχω και σε εγχώριες διοργανώσεις και σε διοργανώσεις στο εξωτερικό.
Γ.Ζ.: Ξεκίνησα σε ηλικία 6 ετών, και τα πρώτα τρία χρόνια μέχρι και τα 9 μου έκανα μόνο μαθήματα. Τότε ήταν που μου πρότεινε ο δάσκαλος να αρχίσω να κατεβαίνω σε αγώνες και να βλέπω ολόκληρη τη διαδικασία ακόμη πιο σοβαρά. Συμμετείχα σε αγώνες στην Ελλάδα και το εξωτερικό και σταδιακά ανέβαινα επίπεδο.
Πως είναι η καθημερινότητά σας στο άθλημα; Είναι απαιτητικό να το συνδυάζετε με το σχολείο;
Χ.Ι.: Θεωρώ ότι είναι αρκετά δύσκολο να τα συνδυάσεις αν θες να είσαι καλός και στα δύο. Αναγκάζεσαι να επιλέξεις ένα από τα δύο προκειμένου να αφοσιωθείς περισσότερο. Εγώ έχω διαλέξει την αφοσίωση στον πρωταθλητισμό, γιατί όταν απουσιάζεις συνεχώς από το σχολείο για αποστολές, είναι δύσκολο να επιστρέψεις και να ακολουθήσεις το ρυθμό των υπόλοιπων παιδιών. Για παράδειγμα, έπρεπε να λείψω για δέκα ημέρες για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα και έναν ολόκληρο μήνα ήταν η προετοιμασία μας στην Καρδίτσα. Εξασφάλισα και εγώ το άνευ για την εισαγωγή στις σχολές, ωστόσο νομίζω ότι πρέπει να αφοσιωθείς σε ένα από τα δύο.
Γ.Ζ.: Για μένα δεν είναι τόσο δύσκολο να συνδυάσεις το σχολείο με τον αθλητισμό. Είχα και την επιτυχία στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα που πλέον έχω τη δυνατότητα να περάσω σε όποια σχολή θέλω χωρίς να πρέπει να δώσω πανελλήνιες, οπότε πλέον έχουμε και αυτήν τη διευκόλυνση. Το πρόγραμμα γίνεται πιο απαιτητικό κοντά στις διοργανώσεις, οι προπονήσεις μέσα στη μέρα πριν το Πανευρωπαϊκό που συμμετείχα ήταν αρκετές. Πολλές φορές κάναμε τρεις προπονήσεις τη μέρα, πηγαίναμε για τρέξιμο πριν το σχολείο και μετά το σχολείο και το βράδυ κάναμε προπονήσεις. Ωστόσο, αν το έχεις στο μυαλό σου ότι έχεις ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα, μπορείς να το καταφέρεις.
Θεωρείτε ότι στην ηλικία που είστε στερείστε κάποια πράγματα από την καθημερινότητά σας; Πόσο δύσκολο είναι αυτό;
Γ.Ζ.: Η αλήθεια είναι σε περίοδο αγώνων έχουμε επιπλέον περιορισμούς, δε βγαίνουμε μέχρι αργά, πρέπει να καθόμαστε περισσότερη ώρα για ξεκούραση. Επίσης, είναι σίγουρο ότι από τη στιγμή που λείπουμε σε διοργανώσεις θα χάσουμε και στιγμές με τις οικογένειες και τους φίλους μας. Είναι πράγματι μία σημαντική δυσκολία.
Χ.Ι.: Και γω το βιώνω με παρόμοιο τρόπο, ωστόσο όταν επιλέγεις να κάνεις πρωταθλητισμό γνωρίζεις ότι θα στερηθείς κάποια πράγματα. Θα στερηθείς διασκέδαση, θα στερηθείς κάποια εκδρομή με φίλους ωστόσο καταλαβαίνεις ότι εν γνώση σου έχεις επιλέξει αυτό το δρόμο.
Οι συνθήκες προπόνησης είναι ικανοποιητικές για εσάς; Θεωρείτε ότι σας παρέχονται σε αυτήν την ηλικία τα απαραίτητα ώστε να εξελιχθείτε;
X.Ι.: Ο προπονητής μας και η ομοσπονδία τώρα που άλλαξε μας έχουν βάλει σε προτεραιότητα και κοιτούν να βελτιώσουν τους αθλητές και τις προετοιμασίες. Και ο δικός μας ο δάσκαλος με τις προπονήσεις που κάνουμε και τα ταξίδια με τα μίτινγκ είναι πολύ βοηθητικά. Αλλά πράγματι αυτό με τους χορηγούς είναι ένα βασικό θέμα καθώς τα ταξίδια και η διαμονή είναι κοστοβόρα.
Γ.Ζ.: Οι προπονήσεις είναι σε καλό επίπεδο και είμαστε τυχεροί που έχουμε έναν δάσκαλο ο οποίος μας τρέχει, μας βοηθάει, μας πηγαίνει σε διάφορα μίτινγκ στο εξωτερικό και είναι κάθε μέρα στο πλάι μας. Το μόνο δύσκολο είναι ότι δε βρίσκουμε χορηγούς, κάτι που θα βοηθούσε πολύ, αλλά αυτό οφείλεται στο ότι το άθλημα δεν είναι τόσο προβεβλημένο.
Χριστιάνα, πώς είναι να έχεις προπονητή τον πατέρα σου; Υπάρχουν πλεονεκτήματα ή δυσκολίες ως προς αυτό;
Θεωρώ ότι βρίσκομαι κάπου στο ενδιάμεσο. Σίγουρα υπάρχει πλεονέκτημα και με βοηθάει πολύ να έχω τον πατέρα μου ως προπονητή, σου λέει τα πράγματα όπως είναι για να τα βλέπεις όσο πιο καθαρά γίνεται και για το καλό σου. Ωστόσο, για την αντιμετώπισή μου πιστεύω στο χώρο του αθλήματος πιστεύω υπάρχει πολλή ζήλια όχι μόνο για μένα αλλά για όλα τα παιδιά των προπονητών. Επίσης, υπάρχει και το κομμάτι των προσδοκιών καθώς περιμένουν να τα πας πάντα πολύ καλύτερα από τους άλλους επειδή είσαι η κόρη του προπονητή.
Γιώργο, τι κερδίζετε από ένα άθλημα όπως το ταεκβοντό; Τι σας έχει δώσει μέχρι σήμερα;
Θεωρώ ότι το ταεκβοντό φημίζεται για την πειθαρχία που σου δίνει, κάτι που έχω καταλάβει πως έχουμε μέσα μας. Μαθαίνεις σίγουρα να είσαι υπεύθυνος, καθώς έχεις ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα και πρέπει να το τηρήσεις, αλλά μαθαίνεις και το σεβασμό σίγουρα προς όλους τους συνανθρώπους σου.
Θεωρείτε ότι ο αθλητισμός μπορεί να αποτελέσει ένα καταφύγιο για τα παιδιά στην εφηβεία μακριά από τις παγίδες της καθημερινότητας; Τι θα λέγατε στους γονείς που σκέφτονται να φέρουν τα παιδιά τους στο άθλημα;
Χ.Ι.: O αθλητισμός σε βάζει σε μια σειρά, σε αποτρέπει από το να κάνεις πράγματα που μπορεί μετά να μετανιώσεις. Στους γονείς θα έλεγα να βάλουν τα παιδιά τους στο συγκεκριμένο άθλημα καθώς θα μάθουν να ακούνε και να σέβονται τους μεγαλύτερους, να μην κάνουν πράγματα του κεφαλιού τους. Πάνω από όλα θα περάσουν καλά και θα μπουν σε μία τάξη.
Γ.Ζ.: Ο αθλητισμός κρατά τα παιδιά σε ένα προστατευτικό περιβάλλον, τους προσφέρει στόχους στη ζωή τους και τους κρατάει σε έναν ασφαλή δρόμο. Θα συμβούλευα τους γονείς να φέρουν τα παιδιά τους στο συγκεκριμένο άθλημα, καθώς είναι ένα πολύ υγιές άθλημα, που μαθαίνει πάνω από όλα στο παιδί να σέβεται και να πειθαρχεί από μικρή ηλικία.
Τι σημαίνει η επιτυχία που σημειώσατε για εσάς; Το συνειδητοποιήσατε μόλις το πετύχατε ή αφού φορέσατε το μετάλλιο στο στήθος;
Χ.Ι.: Δεν καταλαβαίνεις αμέσως τι σημαίνει να είσαι 1ος ή 3ος στον κόσμο. Για να είμαι απολύτως ειλικρινής δεν το έχω συνειδητοποιήσει ακόμη. Ήταν πολύ όμορφο το συναίσθημα να ανεβαίνεις στο βάθρο και να ακούς τον Εθνικό Ύμνο. Παράλληλα, να βλέπεις όλη την αποστολή να σε χειροκροτεί, ειδικά από τη στιγμή που η συγκεκριμένη αποστολή αποτελούνταν από 150 μέλη, με έκανε να νιώσω ευχαρίστηση μέσα μου. Εξασφάλισα το μέλλον μου, ένιωσα ότι η προπόνηση απέδωσε, οι κόποι δικαιώθηκαν και μπορούσα να χαλαρώσω έστω και για λίγο.
Γ.Ζ.: Προσωπικά, θεωρώ ότι το καταλαβαίνεις λίγες ημέρες αφού το πετύχεις. Εγώ όταν επέστρεψα και είδα την οικογένειά μου και τους συναθλητές μου να με υποδέχονται εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα πραγματικά το τι είχα πετύχει.
Ποιοι είναι οι επόμενοι άμεσοι στόχοι σας για το μέλλον;
Γ.Ζ.: Ο επόμενος στόχος είναι το χρυσό μετάλλιο στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Εφήβων που θα διεξαχθεί το Μάρτιο. Θέλω την πρώτη θέση για να μπω στην Εθνική Ομάδα και από κει και πέρα κοιτάμε και το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Εφήβων το οποίο θα διεξαχθεί στο Ουζμπεκιστάν.
X.I.: Και ΄γω έχω παρόμοιους στόχους, πρώτα το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα για να πάρω την πρόκριση καθώς το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα των Εφήβων πιστεύω είναι μια τελευταία ευκαιρία για διάκριση προτού πάω στις γυναίκες.
Ο ρόλος του πατέρα-προπονητή
Πίσω από τη διαδρομή των δύο αθλητών βρίσκεται και ο άνθρωπος που τους καθοδηγεί καθημερινά. Εκείνος που βρίσκεται στο πλάι τους και τους εμπνέει, διαδραματίζοντας καθοριστικό ρόλο στην αγωνιστική και προσωπική τους εξέλιξη. Ο προπονητής τους, Απόστολος Ιακωβάκης.
Κύριε Απόστολε, είναι έξτρα κίνητρο ή παραπάνω ευθύνη για εσάς να έχετε την κόρη σας ως αθλήτρια; Μπαίνει στην όλη εξίσωση ο παράγοντας γονιός;
Δε θα έλεγα ότι αποτελεί έξτρα κίνητρο για εμένα, όλους τους αθλητές τους αντιμετωπίζω το ίδιο. Σίγουρα με εξιτάρει ότι τα παιδιά μου ακολουθούν το ίδιο άθλημα και το δρόμο του πρωταθλητισμού, αλλά από κει και πέρα χαίρομαι ιδιαίτερα για κάθε αθλητή μου που διακρίνεται διότι εκεί φαίνεται πραγματικά η δουλειά μου. Και θεωρώ ότι στο συγκεκριμένο σύλλογο κάνουμε πολύ καλή δουλειά με τα παιδιά από μικρή ηλικία. Η αλήθεια είναι ότι θα προτιμούσα να μην έχω και το ρόλο του γονιού παράλληλα με τον προπονητή γιατί είναι πολύ δύσκολο να τα εξισορροπήσεις. Τα παιδιά συνήθως αμφισβητούν τους γονείς σε αυτά που τους λένε και είναι δύσκολο αυτό να τους το περάσω.
Με την 30ετή εμπειρία σας ως προπονητής, ποιά θεωρείτε ότι είναι τα στοιχεία που μπορούν να κάνουν τα παιδιά να σταθούν και στο κορυφαίο επίπεδο μετέπειτα; Είναι σημαντικό να καλλιεργούνται από μικρή ηλικία;
Είναι σημαντικό τα παιδιά από μικρή ηλικία να μαθαίνουν πρωτίστως το σεβασμό και την πειθαρχία. Από κει και πέρα χτίζουν την προσωπικότητα τους και θα πρέπει να έχουν υπομονή, επιμονή και όρεξη για δουλειά γιατί δε φτάνει ποτέ μόνο το ταλέντο. Και δίπλα στη δουλειά θα βάλω και τη μετριοφροσύνη που τη θεωρώ το Α και το Ω σε αυτό το επίπεδο, καθώς είναι πολύ εύκολο να πάρουν τα μυαλά των παιδιών αέρα.
Ως προς τα παιδιά που σκέφτονται να ακολουθήσουν το δρόμο του αθλητισμού και του ταεκβοντό, τι θα θέλατε να τους πείτε;
Οι πολεμικές τέχνες γενικότερα και όχι μόνο το άθλημα του ταεκβοντό δίνουν αυτοπεποίθηση και σεβασμό, στοιχεία που θεωρώ ότι λείπουν από τη σημερινή κοινωνία. Τα παιδιά μαθαίνουν να εκτιμούν τους εαυτούς τους και βάζουν στόχους στη ζωή τους κάτι που είναι πολύ βασικό. Είναι εύκολο σε τέτοιες ηλικίες να ξεφεύγουν. Επομένως θεωρώ ότι κάθε παιδί πρέπει να είναι κοντά στον αθλητισμό.
