Λίγο πριν τελειώσει ένα ημερολογιακό έτος μεγάλα αγγλικά λεξικά επιλέγουν τη λέξη της χρονιάς. Πρόκειται για ένα λήμμα το οποίο συνοψίζει το πνεύμα της εποχής. Αν οι έλληνες μελετητές του κομματικού λόγου έπρεπε να διαλέξουν τους όρους που περιγράφουν το πολιτικό σκηνικό του 2024, θα κατέληγαν σε μια λίστα η οποία φανερώνει τη μοναδική βεβαιότητα στο ολοένα και πιο ρευστό τοπίο: τους καβγάδες. Κάθε λέξη που κυριάρχησε στην πολιτική επικαιρότητα της χρονιάς η οποία φεύγει σε μερικές μέρες προκάλεσε μια μεγάλη αντιπαράθεση, εσωκομματική ή διακομματική. Οι λεξικογράφοι των κομμάτων ερίζουν για την ετυμολόγησή τους αλλά δεν μπορούν παρά να συμφωνήσουν πως, λακανικά μιλώντας, όλες είναι αληθινές γιατί εμφανίζονται ως αποτέλεσμα της ψυχανάλυσης του πολιτικού συστήματος.
αντιπολίτευση
Kυβερνητικοί και συμπολιτευόμενοι βουλευτές δεν το λένε ευθέως αλλά όποτε κάνουν αντιπολίτευση στην αντιπολίτευση υποστηρίζουν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο πως υπάρχει αντιπολιτευτικό κενό – η κομψή διατύπωση είναι πως απουσιάζει μια εναλλακτική στο πρώτο κόμμα. Η ΝΔ έχασε στις ευρωεκλογές περίπου 1 εκατ. ψηφοφόρους. Απ’ αυτούς 300.000 κατευθύνθηκαν προς κομματίδια στα δεξιά της και 700.000 δεν πήγαν στα εκλογικά τμήματα. Το τελευταίο νούμερο αποδεικνύει για πολλούς αναλυτές πως τα μεγαλύτερα αντιπολιτευόμενα κόμματα δεν πείθουν ως εν δυνάμει κυβερνητικά, αφού τα κέρδη που είχαν από τις ζημιές της ΝΔ ήταν αμελητέα. Τα ποσοστά των τελευταίων γκάλοπ του 2024 – τόσο αυτά που προκύπτουν σε σκληρούς δείκτες σαν την πρόθεση ψήφου όσο και τα άλλα των λεγόμενων ποιοτικών στοιχείων – δείχνουν πως παρά την κυβερνητική φθορά, η πλειονότητα των πολιτών ψάχνει ακόμη ένα κόμμα που θα αποτελεί «αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης». Η Alco έθεσε κι ευθέως το ερώτημα στις αρχές Δεκεμβρίου για να λάβει από το 44% του δείγματός της την απάντηση πως «κανένα» δεν είναι μια τέτοια.
γάμος
O γάμος των ομόφυλων ζευγαριών έγινε νόμος του κράτους με 176 «ναι». Και τα τρία μεγαλύτερα κοινοβουλευτικά κόμματα είχαν απώλειες. Στη ΝΔ καταγράφηκαν οι περισσότερες, όμως. Είκοσι γαλάζιοι εθνοπατέρες καταψήφισαν τη μεταρρύθμιση του οικογενειακού δικαίου και 31 προτίμησαν να απέχουν, εκμεταλλευόμενοι την πρωθυπουργική άδεια να ακολουθήσουν τη συνείδησή τους κάπου μακριά απ’ την αίθουσα της Ολομέλειας – βέβαια, ανάμεσά τους ήταν 4 υπουργοί και υφυπουργοί, που υιοθέτησαν την τουλάχιστον παράδοξη για μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου αμφισβήτηση μιας νομοθετικής πρωτοβουλίας της κυβέρνησης. Μέχρι τις 15 Φεβρουαρίου στο κυβερνών κόμμα τσακώνονταν οι θεματοφύλακες της παραδοσιακής οικογένειας και οι υπέρμαχοι του σεβασμού των δικαιωμάτων κάθε μειοψηφίας. Μετά το επάρατο πάρτι, η λαϊκή Δεξιά κήρυξε τον πόλεμο στους wokιστές. Αργότερα, εξαιτίας του 28,31% των ευρωεκλογών – το οποίο αρκετοί συντηρητικοί απέδωσαν στη θεσμοθέτηση της ισότητας στον πολιτικό γάμο – οι αντιφρονούντες προς το Κέντρο συμπολιτευόμενοι ένιωσαν τόσο απελευθερωμένοι ώστε να διαλαλούν οποιαδήποτε κριτική ασκούσαν στην κυβέρνηση. Κάθε ενδονεοδημοκρατική αντιπαράθεση πάνω σ’ αυτό το θέμα ανέδειξε το ιδεολογικό χάσμα μητσοτακικού κόμματος και δεξιάς πτέρυγας της ΝΔ. Οι αντιφάσεις που μέχρι τότε κρύβονταν πίσω απ’ το μπλε του εκλογικού χάρτη του 2023 έγιναν εμφανείς σε όλους.
έκπτωτος
Για πρώτη φορά στα μεταπολιτευτικά χρονικά ένα κόμμα φρόντισε να εκπέσει του αξιώματός του ο ίδιος του ο πρόεδρος. Στις αρχές Σεπτεμβρίου, η πλειοψηφία των μελών της συριζαϊκής Κεντρικής Επιτροπής υπερψήφισε την πρόταση μομφής εναντίον του Στέφανου Κασσελάκη. Ο πολιτικός του μέντορας συνασπίστηκε με τους 87 κι έτσι, προτού εκείνος προλάβει να κλείσει χρόνο στο αρχηγικό γραφείο του 7ου ορόφου της Κουμουνδούρου, τον έδιωξαν. Οι πιστοί του κατηγόρησαν τους συντρόφους για πραξικόπημα και βροντοφώναξαν πως έχει καταλυθεί η εσωκομματική δημοκρατία στον ΣΥΡΙΖΑ. Οι συριζαίοι αντιπολιτευόμενοι τον φωτογενή άγνωστο μπίζνεσμαν, ο οποίος αυτοσυστήθηκε σαν πολέμιος των ελίτ, αντιπαρήλθαν τις κατηγορίες με μομφές περί «δυσανεξίας στις συλλογικές διαδικασίες», ενώ στο δεύτερο συνέδριο των αριστερών μέσα στο 2024 μονοπώλησαν το ενδιαφέρον τα κεφαλοκλειδώματα. Η τρίτη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ σε λιγότερο από 12 μήνες (αυτή που προκάλεσε ένας πρώην επικεφαλής του) κόστισε στο κόμμα τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης και επισημοποίησε την επιστροφή του στο προμνημονιακό του στάτους.
μειοδότες
«Δεν είναι κεντρώα πολιτική ο μόνιμος “κατευνασμός” των τουρκικών προκλήσεων. Στην προκειμένη περίπτωση, λ.χ., πρέπει να “στείλει σπίτι τους” (σ.σ. ο Πρωθυπουργός) όποιους δηλώνουν ότι στο όνομα της “φιλίας και ηρεμίας” με την Τουρκία “ας χαρακτηριστούν και μειοδότες”! Αυτό πώς προέκυψε; Γιατί να χαρακτηριστεί μειοδότης κάποιος που ακολουθεί τη σταθερή εθνική γραμμή; Δεν λέγονται ποτέ τέτοια πράγματα!». Διατυπώνοντας αυτό του το επιχείρημα στο «ΒΗΜΑ», ο Αντώνης Σαμαράς ζήτησε την παραίτηση του υπουργού Εξωτερικών. Τελικά, βέβαια, βρέθηκε ο ίδιος έξω από το γαλάζιο μαντρί, αφού διαγράφηκε πριν καν κυκλοφορήσει η εφημερίδα στα περίπτερα. Σύμφωνα με πηγές του Μαξίμου, μια τέτοια εξέλιξη ήταν σχεδόν αναπόφευκτη επειδή ο Μεσσήνιος επέμεινε στη διαστρέβλωση δηλώσεων του Γιώργου Γεραπετρίτη. Η κόντρα του πρώην πρωθυπουργού με τον νυν κρατούσε πολύ καιρό πριν κορυφωθεί με την αποπομπή του πρώτου. Κι επέτρεψε στους δεξιούς της Δεξιάς όχι μόνο να αμφισβητήσουν τον πατριωτισμό των κυβερνώντων – προκειμένου να βουτήξουν στην εκλογική δεξαμενή της παραδοσιακής γαλάζιας βάσης – αλλά και να βάλουν στην ατζέντα του δημόσιου διαλόγου ιδέες που ανήκουν στα άκρα του πολιτικού φάσματος.
Πηγή: tanea.gr
