Ο Αμπντουλάχ Οτζαλάν εμφανίζεται έτοιμος να γίνει (τηρουμένων των αναλογιών, φυσικά) ο «Νέλσον Μαντέλα» των Κούρδων και να θάψει οριστικά το τσεκούρι του πολέμου, φτάνοντας σε έναν «ιστορικό συμβιβασμό» με το τουρκικό κράτος. Οσο για τον Φετουλάχ Γκιουλέν, έχει πλέον εγκαταλείψει τον μάταιο ετούτο κόσμο, ενώ υπάρχουν πληροφορίες ότι το κίνημά του έχει βυθιστεί σε κρίση. Ξαφνικά, λοιπόν, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν κινδυνεύει να μείνει χωρίς τους δύο «βαρβάρους» που αποτελούσαν για αυτόν, όχι απλώς μια κάποια λύση, αλλά την ιδανική λύση για να προωθήσει τις επιδιώξεις του. Κι αυτό είναι κάτι που αποδεικνύει ατράνταχτα η εμπειρία των προηγούμενων ετών.
Υπενθυμίζεται πως το 2013, το γνωστό αμερικανικό περιοδικό «Time» είχε τοποθετήσει τον Οτζαλάν και τον Γκιουλέν στη λίστα με τους 100 ανθρώπους που είχαν τη μεγαλύτερη επιρροή παγκοσμίως – τον πρώτο στην 65η και τον δεύτερο στην 71η θέση. Η «απάντηση» του Ερντογάν δόθηκε την επόμενη δεκαετία, όταν αναγόρευσε αυτούς τους δύο – τον ηγέτη του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος και τον πάλαι ποτέ στενό του σύμμαχο (αν όχι μέντορα, όπως υποστηρίζουν κάποιοι) – στα πρόσωπα που αντιπροσώπευαν τη μεγαλύτερη υπαρξιακή απειλή για την Τουρκία. Ή, για να είμαστε πιο ακριβείς, για την Τουρκία την οποία επεδίωκε ο ίδιος να χτίσει, με «κορμό» το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης και τις κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές συμμαχίες που οικοδομούσε μεθοδικά από την πρώτη στιγμή.
«Δίδυμοι πύργοι»
Η αλήθεια, μάλιστα, είναι πως ο Ερντογάν χρησιμοποίησε επανειλημμένως τον Οτζαλάν και τον Γκιουλέν ως τον «μοχλό» για να εδραιώσει την εξουσία του, ακόμη και στο «βαθύ κράτος» και τους παραδοσιακούς μηχανισμούς. Το έκανε δε εξαπολύοντας πογκρόμ σε βάρος τόσο των Κούρδων, με τους οποίους βρέθηκε πάλι σε πόλεμο από το 2015, τερματίζοντας την ειρηνευτική διαδικασία που ο ίδιος είχε δρομολογήσει, όσο και των «γκιουλενιστών», ειδικά στον απόηχο του αποτυχημένου πραξικοπήματος που εκδηλώθηκε εις βάρος του την 15η Ιουλίου 2016.
Σε αυτό το φόντο θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί πως Οτζαλάν και Γκιουλέν υπήρξαν επί χρόνια οι «δίδυμοι πύργοι» στην εκστρατεία του εθνικιστικού παραληρήματος και του φόβου που εξαπέλυσαν ο Ερντογάν και ο μηχανισμός του. Δεν είναι λίγοι, μάλιστα, εκείνοι που επιχείρησαν – τις περισσότερες φορές όχι με επιτυχία και αποδείξεις – ότι οι δύο αυτές πτέρυγες είχαν αναπτύξει οργανικές σχέσεις μεταξύ τους, συνάπτοντας μια ανίερη συμμαχία που είχε ως μοναδικό στόχο την ανατροπή του ΑΚΡ και του ηγέτη του.
Αξίζει να σημειωθεί, μάλιστα, πως ανάμεσά τους συγκαταλέγεται και ένας πολιτικός ο οποίος για μεγάλο διάστημα ήταν από τους πλέον έμπιστους του Ερντογάν και θεωρούνταν «γεράκι» και άνθρωπος για όλες τις «βρώμικες» δουλειές. Πρόκειται για τον Αχμέτ Νταβούτογλου, ο οποίος διετέλεσε πρωθυπουργός της Τουρκίας τα κρίσιμα χρόνια της «στροφής», ήτοι από το 2014 ως το 2016, ενώ νωρίτερα και για μια πενταετία (2009-15) βρισκόταν στη θέση του υπουργού Εξωτερικών.
«Η οργάνωση (του ΡΚΚ) συνεργάζεται με αυτή την παράλληλη δομή (τους γκιουλενιστές). Γνωρίζουμε πολύ καλά ποιοι μιλούν με ποιους. Εχουμε στη διάθεσή μας ντοκουμέντα που το αποδεικνύουν» είχε πει χαρακτηριστικά ο Νταβούτογλου τον Δεκέμβριο του 2014, όταν το σχέδιο που είχε εκπονήσει το επιτελείο του Σουλτάνου είχε τεθεί πλέον για τα καλά σε εφαρμογή. Για την πλειοψηφία της κοινής γνώμης στην Τουρκία, βεβαίως, αυτού του είδους η σχέση ήταν «παρά φύσιν» και δεν θα μπορούσε να έχει συναφθεί. Ειδικά καθώς το κίνημα του Γκιουλέν, όπως και ο ίδιος προσωπικά, είχαν στο παρελθόν υιοθετήσει ακραίες απόψεις, απαιτώντας την με κάθε κόστος εξάλειψη της απειλής του ΡΚΚ και των συμμάχων του στην ευρύτερη περιοχή. Ηταν δε κάτι που ουσιαστικά επιβεβαίωσε το τότε ηγετικό στέλεχός του, Τζεμίλ Μπαγίκ, απαντώντας στον Νταβούτογλου ως εξής: «Εμείς θέλαμε να αποκαταστήσουμε τις σχέσεις με το κίνημα, αλλά αυτοί αρνήθηκαν. Οι γκιουλενιστές ακολουθούσαν μια εθνικιστική, αντικουρδική γραμμή, από την οποία προσπαθήσαμε να τους απομακρύνουμε, χωρίς να το καταφέρουμε. Γι’ αυτό και δεν έχουμε κανενός είδους σχέση μαζί τους».
Παρ’ όλα αυτά, οι προσπάθειες να συνδεθούν οι «Κούρδοι τρομοκράτες» και οι «γκιουλενιστές» δεν έπαψε ποτέ. Οπως και οι διαρκείς «υπόνοιες» και διαρροές ότι είχαν αναπτύξει μυστικούς δεσμούς και με το αντίπαλο δέος του Ερντογάν και του ΑΚΡ, τους κεμαλιστές, κάτι που αρκετοί ισχυρίζονταν πως αποδείχθηκε με το γνωστό «σκάνδαλο Εργκένεκον» (που κορυφώθηκε με τη δικαστική απόφαση του 2013).
Το σίγουρο είναι ότι οι τελευταίες εξελίξεις αναγκάζουν το νέο κατεστημένο της Τουρκίας, στο οποίο κυριαρχεί το πολιτικό Ισλάμ (ή, έστω, μια εκδοχή του) να αναθεωρήσει την τακτική του. Ισως, μάλιστα, να το έχουν ήδη αποφασίσει και να διαπιστώνουν ότι τα νέα δεδομένα τούς ευνοούν.
Πηγή: tanea.gr
