Η νέα σύνθεση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου δεν είναι αριθμητικά ριζικά διαφορετική από την προηγούμενη: 186 έδρες για τους Χριστιανοδημοκράτες (25,83%), 135 για τους Σοσιαλιστές (18,75%), 79 για τους Φιλελεύθερους (10,97%). Οι τρεις αυτές ομάδες συγκεντρώνουν 400 έδρες και θεωρητικά θα μπορούσαν να εκλέξουν πανηγυρικά αν συμφωνήσουν την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν που χρειάζεται 361 έδρες. Αν μάλιστα συμφωνήσουν και οι Πράσινοι που πήραν 53 έδρες (7,36%) ακόμη καλύτερα.
Ωστόσο, αν μείνουμε στην αριθμητική, διαβάζουμε πολύ λάθος το μήνυμα της κάλπης. Η συναίνεση των δυνάμεων αυτών δεν υφίσταται ενώ η παραδοσιακή πλειοψηφία χριστιανοδημοκρατών και σοσιαλιστών που ήλεγχε τις ευρωπαϊκές εξελίξεις επί δεκαετίες πλαγιοκοπείται από το ανερχόμενο ρεύμα της Ακροδεξιάς. Με δύο σχηματισμούς, την Ομάδα των Ευρωπαίων Συντηρητικών και Μεταρρυθμιστών (73 έδρες – 10,14%) και την Ομάδα Ταυτότητας και Δημοκρατίας (58 έδρες – 8,06%), το ρεύμα αυτό έχει την ίδια σχεδόν δύναμη με τους Σοσιαλιστές και κυρίως πολύ μεγαλύτερο δυναμισμό. Σχεδόν σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες τα κόμματα που το απαρτίζουν αναδεικνύονται σε ρυθμιστικό παράγοντα των κυβερνητικών συνασπισμών. Αν λοιπόν οι δυνάμεις του δημοκρατικού τόξου δεν δώσουν τις απαντήσεις που το εκλογικό σώμα αναμένει, οι δυνάμεις της Ακροδεξιάς θα ενισχυθούν ακόμη περισσότερο – και πώς θα μπορούν να χαρακτηρισθούν αντιδημοκρατικές αν υποστηρίζονται από την πλειοψηφία των πολιτών τους;
Αυτό είναι δυστυχώς το δραματικό δίλημμα της Ευρώπης. Προσλαμβάνει ιστορικές διαστάσεις σε δύο χώρες που θεωρούνται η ατμομηχανή της, τη Γαλλία και τη Γερμανία. Στην τελευταία ο καταποντισμός του κυβερνητικού συνασπισμού σε αντιπαράθεση με την άνοδο της Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AFD) θα προκαλούσε πανικό αν η πρωτιά των Χριστιανοδημοκρατών δεν εξισορροπούσε τις εντυπώσεις.
Αλλά στη Γαλλία παρακολουθούμε μια πραγματικά τεκτονική αλλαγή. Με ποσοστό πάνω από 30%, το κόμμα της Λεπέν κατέγραψε ένα θρίαμβο, ειδικά αν αναλογισθούμε ότι κανένα γαλλικό κόμμα δεν έχει καταγράψει αντίστοιχα ποσοστά εδώ και πολλά χρόνια. Η μετακίνηση σχεδόν όλων των ψηφοφόρων της παραδοσιακής Δεξιάς αλλά και πολλών αριστερών, δημιουργεί ένα προηγούμενο που πολύ δύσκολα θα αναχαιτισθεί στις εθνικές εκλογές. Για τον μέσο ψηφοφόρο η άκρα Δεξιά έχει απενοχοποιηθεί. Και δυστυχώς για τους λόγους που αναδείχθηκε και το αντίστοιχο ρεύμα του Τραμπ στην Αμερική, επειδή η γαλλική μεσαία τάξη δεν βλέπει βελτίωση του επιπέδου ζωής της εδώ και πολλά χρόνια και πιστεύει ότι μπορεί να γίνει η Γαλλία μεγάλη ξανά με πολιτικές αντιευρωπαϊκές, με κλείσιμο συνόρων, με προστατευτισμό. Πιστεύει στο δημαγωγικό «Πρώτα η Γαλλία» αγνοώντας ότι η ενίσχυση της εθνικής δύναμης μόνο στο ευρωπαϊκό πλαίσιο μπορεί να επιτευχθεί στις σημερινές συνθήκες παγκόσμιου ανταγωνισμού. Η συσπείρωση των δυνάμεων της Αριστεράς με τη δημιουργία ενός «Λαϊκού Μετώπου» είναι ενθαρρυντική αν και παραμένει αβέβαιο αν θα καταφέρουν να ξεπεράσουν σε ποσοστά τον «Εθνικό Συναγερμό» της Λεπέν. Αν οι συμβολισμοί έχουν σημασία, «Λαϊκό Μέτωπο» έχει να σχηματισθεί στη Γαλλία από το 1936…
Για τον Μακρόν, αυτή είναι η μάχη της ζωής του. Επραξε άριστα προκηρύσσοντας εκλογές και μπορεί να κερδίσει το στοίχημα ακόμη και αν υποχρεωθεί να συγκυβερνήσει με την Ακροδεξιά και να εκθέσει την κυβερνητική της ανικανότητα όπως είναι η πρόθεσή του. Αλλά αυτός ο πόλεμος φθοράς θα κοστίσει στην Ευρώπη.
Η Ινώ Αφεντούλη είναι εκτελεστική διευθύντρια του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων.
Πηγή: tanea.gr
