Ο επαγγελματικός χώρος του φίλου μου του Γιώργου είναι η συμβουλευτική θεραπεία· είναι σύμβουλος ψυχοθεραπείας. Καθόλου δύσκολο βεβαίως να αντιληφθείς ότι στην εποχή μας αυτού του είδους τα επαγγέλματα έχουν μπόλικη δουλειά. Παρ’ όλα αυτά, έπεσα προσφάτως κυριολεκτικά από τα σύννεφα όταν τον άκουσα να μου αναλύει το πώς ένα μεγάλο ποσοστό των πελατών του νιώθει για τις περιόδους των εορτών, καλή ώρα των Χριστουγέννων. Για να μην τα πολυλογούμε, η ανία πάει σύννεφο, ιδίως στα περίφημα μεσοαστικά οικογενειακά τραπέζια όπου συγκεντρώνονται συγγενείς και γνωστοί οι οποίοι δεν βλέπουν ο ένας τον άλλον όλο τον υπόλοιπο χρόνο και είναι για λίγο αναγκασμένοι να φορέσουν μια μάσκα χαράς και ικανοποίησης που κάθε άλλο παρά την αλήθεια παρουσιάζει. Κρίνοντας από τα λεγόμενα του φίλου μου, αυτό που καταλαβαίνει είναι ότι βαριούνται απίστευτα ο ένας την παρουσία του άλλου.
Τα κλισέ φυσικά δίνουν και παίρνουν, απαράβατος κανόνας του παιχνιδιού. «Α, τι κάνετε, καλά; Ολοι καλά;». Κάποιοι δεν θέλουν να φάνε γιατί κάνουν δίαιτα, κάποιοι το σκέφτονται αν θα πρέπει να φάνε και μεσημέρι και βράδυ και κάποιοι προφασίζονται λόγους – π.χ. ότι το κρασί ήταν κάπως ξινό και τους χτύπησε στο κεφάλι – ώστε με ελαφρά πηδηματάκια να «την κάνουν» όσο το δυνατόν πιο σύντομα. Αν το τραπέζι δεν γίνει στο σπίτι αλλά έξω, το σκηνικό αλλάζει κάπως, με τον οικονομικό παράγοντα μπροστάρη: «Πόσο κάνει το τζατζίκι;» θα ρωτήσει κάποιος, την ώρα που κάποιος άλλος θα πάρει μόνο σαλάτα προφασιζόμενος και πάλι λόγους δίαιτας. Απαξ και η ιστορία αυτή επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο, ε ναι, ακούγεται πάρα πολύ βαρετή. Αλλά το χειρότερο είναι ότι τελικά η ανία μετατρέπεται σε θλίψη και αυτήν ακριβώς τη θλίψη ο φίλος μου εισπράττει στις συνεδρίες με τους πελάτες του και προσπαθεί να διαχειριστεί.
Είναι τελικά ένα παράξενο στερεότυπο αυτό των εορτών, λες και πρέπει ντε και καλά να περάσεις υπέροχα, λες και είσαι υποχρεωμένος να περάσεις όμορφα αλλά μέσα σε μια συνθήκη που μοιάζει περισσότερο με κελί. Σε σημείο να περιμένεις την ώρα και τη στιγμή που επιτέλους θα φύγεις, θα απελευθερωθείς.
Γιατί τελικά τι σημαίνει «περνώ καλά»; Ακόμα και σήμερα πάρα πολλές μεσοαστικές «οικογένειες Χωραφά» λειτουργούν με τους κανόνες μιας καθιερωμένης παράδοσης, το μοντέλο της οποίας μόνο παρωχημένο δεν είναι. Πολύ συχνά το «περνώ καλά» δεν είναι παρά μια βιτρίνα πίσω από την οποία κρύβονται άσχημα πράγματα και το παράξενο είναι ότι όσοι πάνε για «να περάσουν καλά» γνωρίζουν από πριν ότι δεν θα περάσουν και τόσο καλά αλλά παρ’ όλα αυτά πηγαίνουν. Και στη συνέχεια, κατόπιν εορτής, σημειώνουν όλα αυτά που τους ενόχλησαν (όλα αυτά που ήξεραν ότι θα τους ενοχλήσουν) και τα εξομολογούνται στον σύμβουλο ψυχικής υγείας τους. «Και μου ‘πε αυτό και δεν ήθελα», «και μου πέταξε το άλλο και μου ‘ρθε να τη βρίσω» και «να δει και η μαμά σου το παιδί που δεν έρχεται πια καθόλου», «ναι, αλλά η δικιά μου μαμά βοηθά πιο πολύ», «γιατί μου το λες αυτό, δεν με καταλαβαίνεις» κ.ο.κ. Εν τω μεταξύ οι «σοβαρές» κουβέντες στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι κατά έναν περίεργο τρόπο σπανίως αφορούν τα πολιτικά· λες και υπάρχει μια σιωπηρή συμφωνία οι τσακωμοί για πολιτικά θέματα να κάνουν και αυτοί ένα χριστουγεννιάτικο διάλειμμα (συνήθως τα θέματα στο τραπέζι είναι μισθολογικού περιεχομένου – «ε πήραμε κάτι υπερωρίες», «μας βάλανε και το επίδομα», «μειωμένο το δώρο» και διάφορα τέτοια). Και όσο για τα κάπως μεγάλα παιδιά, στην εφηβεία, συνήθως, σε αυτές τις συνεστιάσεις μένουν εκείνα που δεν έχουν πο αλλού να πάνε, οπότε βλέπουν τηλεόραση ή παίζουν με το κινητό – φυσικά βυθισμένα κι αυτά στην ανία. Τα παιδιά που δεν είναι παρόντα «ε, θα περάσουν κάποια στιγμή αλλά μετά θα φύγουν γιατί έχουν δουλειά». Η νέα γενιά ακολουθεί τα βήματα των παλαιότερων νέων γενιών και μην αντέχοντας όλη αυτή τη μιζέρια αρκείται σε μια γρήγορη επίσκεψη στο οικογενειακό τραπέζι με στόχο βέβαια το τσέπωμα του χαρτζιλικιού. Φυσικά, κάποια στιγμή στο μέλλον αυτή η νέα γενιά θα έχει μεγαλώσει και θα έχει πάρει τα σκήπτρα από τους γονείς, έτσι ώστε ο φαύλος κύκλος της μιζέριας να συνεχιστεί.
Και όλα αυτά, τελικά, το μόνο που προκαλούν, αν όχι σε όλους, πάντως σε αρκετούς, είναι θλίψη. Κι έτσι λοιπόν, αρκετός κόσμος αργότερα προσπαθεί να διαχειριστεί αυτή τη θλίψη του κάνοντας πλουσιότερο τον φίλο μου τον Γιώργο.
Πηγή: tanea.gr
