Τυχαία; Δε νομίζω!
Η πρόταση του Αλέξη Τσίπρα, ενόψει και του τρίτου συνεδρίου του κόμματος 31 Μαρτίου με 4 Απριλίου, ο πρόεδρος του κόμματος και η Κεντρική Επιτροπή να εκλέγεται από την κοινωνική βάση και όχι μόνο από το Συνέδριο.
Η πρόταση λοιπόν δεν είναι τυχαία ούτε και καινούργια στην πραγματικότητα. Είναι η υλοποίηση μίας συζήτησης που ξεκίνησε μετά την ήττα του ΣΥΡΙΖΑ στις προηγούμενες εκλογές και προφανώς, λόγω των έκτοτε εσωκομματικών εξελίξεων αλλά και του γεγονότος ότι από την θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης το κόμμα δείχνει να μην έχει «ρεύμα», να μην ανακάμπτει και να μην μπορεί να «εισπράξει», δημοσκοπικά τουλάχιστον, παρότι, έχει απέναντι του μία Κυβέρνηση, η οποία αντιμετωπίζει συνεχείς και μεγάλες κρίσεις. Το γεγονός αυτό έχει προκαλέσει μία έντονη εσωστρέφεια με ανάλογη «συμπτωματολογία» στο εσωτερικό του.
Παρότι ο Α. Τσίπρας φαίνεται να παίζει χωρίς αντίπαλο ως προς την προοπτική να είναι εκ νέου πρόεδρος του κόμματος και διεκδικητής της εξουσίας στις επόμενες εθνικές εκλογές, ωστόσο δεν έχει τον πλήρη έλεγχο του κόμματος. Και δεν λείπουν οι φωνές της δυσαρέσκειας, της διαφωνίας, της κριτικής, της διαφοροποίησης και της αποστασιοποίησης. Άλλωστε, μην ξεχνάμε, ότι και σε αυτό το κόμμα – το οποίο μάλιστα μεγεθύνθηκε και απότομα αποτελώντας «συρραφή» μικρότερων κομμάτων – τάσεων και ταυτόχρονα προϊόν συγκεκριμένων καταστάσεων και κοινωνικών εξάρσεων – η εξουσία αποτελεί τον συνεκτικό κρίκο. Όταν η εξουσία παύει να υπάρχει, τότε βγαίνουν στην επιφάνεια οι ρωγμές, τα προβλήματα και οι παθογένειες που στο μεταξύ έχουν εδραιωθεί. Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για ένα κόμμα που εκ της «κατασκευής» του είναι «σπονδυλωτό» και όχι ενιαίο.
Υπό την έννοια αυτή, ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά και ο ίδιος ο Α. Τσίπρας – οι δημοσκοπικές επιδόσεις του οποίου και σε προσωπικό επίπεδο δεν είναι ενθαρρυντικές – έχει ανάγκη ένα πράγμα: να κάνει μία εντυπωσιακή επανεκκίνηση. Αν δε, σκεφθούμε ότι η επιχειρούμενη και διαφαινόμενη «αναγέννηση» του ΚΙΝΑΛ μετά την εκλογή Ανδρουλάκη, σαφώς επηρεάζει τον ΣΥΡΙΖΑ λόγω της μετακίνησης πληθυσμών των πρασίνων προς την Κουμουνδούρου, και την διαφαινόμενη αλλαγή τοπίου και ισορροπιών στον χώρο της κεντροαριστεράς με αξιώσεις, τότε…Τότε ως ένα βαθμό καθίσταται αναγκαία, μία δραστική…αντίδραση που θα φέρει εκ νέου στο επίκεντρο τον ΣΥΡΙΖΑ, θα κινητοποιήσει και θα αφυπνίσει πιθανώς κοινωνικές δυνάμεις και θα προσδώσει νέα δυναμική στο κόμμα, αλλά και στον αναβαπτισμένο -μέσω λαϊκής – ετυμηγορίας πρόεδρο, στην πορεία και προς τις εθνικές εκλογές. Σα να λέμε, ότι πρόκειται για «αναγκαιότητα» που υπαγορεύεται από τις ειδικές και γενικές συγκυρίες.
Άλλωστε, στην ίδια πρακτική είχε καταφύγει και η ΝΔ και, όπως προαναφέραμε εσχάτως το ΚΙΝΑΛ, με διαφορές ως προς την προσέγγιση και εκτέλεση, αλλά με το τελικό ζητούμενο να είναι πάντα το ίδιο: κινητοποίηση των κοινωνικών δυνάμεων προς ενίσχυση του κόμματος και του προφίλ του πρόεδρου. Βέβαια, να μην ξεχνάμε, ότι τέτοιου είδους διαδικασίες είναι μόνον η αρχή. Η «πρόκληση» εν προκειμένω μπορεί να είναι εν αρχή «να φέρεις τον κόσμο στις κάλπες» αλλά το πραγματικό «στοίχημα» ξεκινάει την επόμενη μέρα. Όταν και αν έχει ολοκληρωθεί επιτυχώς η διαδικασία, πρέπει να «κρατηθεί» όλος αυτός ο κόσμος στις τάξεις του κόμματος και για την συνέχεια. Που στην προκείμενη περίπτωση αυτή η «συνέχεια» όπως προαναφέραμε έχει να κάνει με τις εκλογές και τον στόχο του ΣΥΡΙΖΑ να επανέλθει στην εξουσία.
Βεβαίως, η συγκεκριμένη πρόταση, πρέπει να παρατηρήσουμε ότι αλλάζει πλέον με την «βούλα» τη φυσιογνωμία του ΣΥΡΙΖΑ που μετατοπίζεται και επίσημα στην κατηγορία «αρχηγικό κόμμα» αλλά φαίνεται ότι μπροστά στην επιβεβλημένη ανάγκη το κόμμα να αναγεννηθεί και να σταματήσει να ομφαλοσκοπεί, επιλέγεται αυτή η αλλαγή προφίλ ως η λιγότερο επιβλαβής λύση. Και, ταυτόχρονα, συνιστά και την παραδοχή αυτού που συμβαίνει ούτως η άλλως στην πράξη. Ότι δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ είναι προ πολλού ένα «αρχηγικό κόμμα» στην πράξη, παρά τα όποια προβλήματα εσωκομματικής πειθαρχίας μπορεί να αντιμετωπίζει ο αρχηγός του. Για να μην πούμε ότι είναι ένα «προσωποπαγές» κόμμα, που φέρει το όνομα του Αλέξη Τσίπρα, τουλάχιστον μέχρι νεοτέρας, είτε αρέσει αυτό σε κάποιους είτε όχι.
Προφανώς γι’ αυτό και η έντονη αντίδραση κορυφαίων στελεχών του κόμματος στην πρόταση, όπως οι Τσακαλώτος, Φίλης και Βούτσης, οι οποίοι ακριβώς, αυτό προέβαλαν ως επιχείρημα. Δηλαδή, το περί «αρχηγοκεντρικού κόμματος» και αυτονομίας της ηγετικής ομάδας, επισήμως πλέον. Ενώ μίλησαν και για κόμμα «star system». Στον αντίποδα βέβαια τα πασοκογενή στελέχη, δέχτηκαν την πρόταση με ενθουσιασμό. Και αυτές οι αντιδράσεις από μόνες τους, αποτελούν ακριβώς «δείγμα» των τάσεων εντός του συγκεκριμένου κομματικού χώρου.
Με δυο λόγια η νέα πρακτική προς άγραν ψηφοφόρων που μένει βέβαια να εγκριθεί και από το Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, συνοψίζεται στο «ανοίξαμε και σας περιμένουμε»!
